سرّى ( 1335 - 1274 ) محمّد باقر طاهرى ، كه از تخلّص سرّ و سرّى در شعر خود استفاده مىكند ، در سال 1274 هجرى شمسى در شهر رشت پا به عرصهء حيات گذاشت . پدرش حاج احمد طاهرى ، از بازرگانان معروف بود و به روغنى شهرت داشت . نيايش ملّا طاهر از وعّاظ نامدار و داراى صوتى خوش بود و نام خانوادگى طاهرى را از نام نيايش برگرفته است . ابراهيم فخرايى دربارهء وى چنين مىگويد : « طاهرى به دنبال تحصيلات مقدماتى در رشت به بادكوبه و تفليس سفر كرد و به مناسبت شغل و پيشه پدر ، به تحصيل حسابدارى پرداخت و اين علم را به درستى فراگرفت ، چنان‌كه استادى كامل گرديد و از وجودش در تجارتخانه‌هاى بزرگ گيلان در تنظيم دفاتر تجارتى دوبل استفاده مىشد . سروكارش دايما با كتاب و مطالعه بود و چندى هم در مدارس رشت به تدريس اشتغال ورزيد . ضمن مطالعهء دواوين شعرا به شعر و شاعرى روى آورد و با بررسى كتب عرفانى به عرفان گرايش پيدا كرد و مريد سيّد احمد صادقى استرآبادى شد و به سال 1335 شمسى در سنّ 58 سالگى در تهران درگذشت و در ابن بابويه مدفون گرديد . » ديوان اشعار طاهرى در سال 1351 تحت عنوان « جام احمدى » در تهران طبع و نشر گرديد . نمونه‌هاى زير از نظم اوست :